دو نوع حقيقت

آيا اين امكان وجود دارد كه «مسيحيت براي تو حقيقت داشته باشد ولي براي من نه»؟

به نوشتة مارك هنسارد

چند وقت پيش در محوطة دانشگاه دربارة مسيحيت با يك دانشجو صحبت ميكردم. او جواني زرنگ و باهوش بود و مشخص بود كه در رشتة فلسفه و علوم تبحر زيادي دارد. او اظهار كرد: «مسيحيت براي تو خوب است، اما براي من درست نيست. من فكر ميكنم كه هر كس بايد به چيزي كه باعث خوشحالياش ميشود و به او آرامش ميبخشد ايمان داشته باشد.»

من گفتم: «شايد حق با تو باشد. من اينجا نيامدهام تا عقايدم را به تو تحميل كنم. اجازه بده چند طرز فكر را مطرح كنم و ببينيم نظر تو در اين باره چيست.» من ادامه دادم: «دو نوع حقيقت وجود دارد، حقيقت اول، عقيده يا اولويت است مثل اينكه بگويم: «من بستني شكلاتي دوست دارم.» بعضي از مردم بستني شكلاتي دوست دارند و بعضي نيز بستني وانيلي را ترجيح ميدهند. بعضي از مردم در رشتة حسابداري تحصيل ميكنند و بعضي در رشتة زبان اسپانيايي. يك نوع ديگر از حقيقت نيز وجود دارد، مثل حقيقت علمي. به عنوان مثال چه شما باور كنيد يا نه، جاذبة زمين وجود دارد. قبل از اينكه نيروي جاذبة زمين كشف شود سيبها از درختان به زمين ميافتادند، اينطور نيست؟» دانشجوي جوان موافقت كرد و گفت: «بله، درست است.» من ادامه دادم: «اغلب مردم فكر ميكنند كه مذهب در جايگاه «عقيده و اولويت» قرار دارد. مانند طعم محبوب و برگزيدة بستني. اما كتاب مقدس اشاره ميكند كه حقيقت روحاني، بيشتر به «قانون جاذبة زمين» شباهت دارد، خواه شما اين حقيقت را باور كنيد يا باور نكنيد.»

گفتم: «حال اين پرسش كه آيا كتاب مقدس حقيقت دارد يا نه بحث جداگانهاي است. موضوع اين است: كتاب مقدس ميفرمايد گناهان ما، باعث جدايي ما از خدا شده است، و تنها راهي كه ميتوانيم اين مشكل را حل كنيم از طريق عيسي مسيح است.»

ادامه دادم: «تو ميتواني هر چه را كه دوست داري باور كني، من اينجا نيامدهام تا تو را به زور وادار كنم به آنچه كه من ايمان دارم تو نيز ايمان بياوري . . . اما اگر حق با تو باشد و من در اشتباه باشم چيزي را از دست نخواهم داد. وقتي كه مردم، خيلي راحت به خاكستر تبديل خواهم شد. اما اگر حق با من باشد و تو اشتباه كني، آن وقت مجبور خواهي بود كه ابديت را جدا از خداوند سپري كني. آيا فكر نميكني كه ارزش اين را دارد تا حداقل در اين باره بررسي كني؟»

معلوم بود كه حرفهاي من او را به فكر فرو برد.

اغلب مردم اين عقيده را گستاخانه ميپندارند كه مسيحيت يگانه راه براي رسيدن به بهشت است. من آنها را ملامت نميكنم. اين گفته متكبرانه به نظر ميآيد، و بعضي از مسيحيان در واقع متكبر نيز هستند. اما به نظر من اغلب اوقات آنچه كه در بين مردم باعث ايجاد احساس تمرد براي قبول حقيقت ميشود يك سوءتفاهم ساده است. زماني كه عيسي فرمود: «من راه و راستي و حيات هستم.» اين سخن وي از روي غرور و تكبر نبود. منظور عيسي اين نبود كه «من بهترين هستم. من تنها كساني را به بهشت راه خواهم داد كه از من پيروي كنند.» بلكه آنچه عيسي گفت شبيه اين است كه بگوييم: «براي عبور از درة «گرند كنيون» فقط يك راه وجود دارد. شما نميتوانيد از يك طرف دره به طرف ديگر بپريد، پاي پياده عبور كنيد و يا از اتومبيل استفاده كنيد. شما بايد از هليكوپتر براي اين كار استفاده كنيد.» ماهيت مسئله بدين گونه است كه تنها يك راهحل براي آن وجود دارد.

گناهان ما اين را غير ممكن ميسازد كه به خدا برسيم. اگر در تلاش هستيم تا با داشتن يك زندگي «خوب» مقبول خداوند واقع شويم، به نتيجه نخواهيم رسيد. اگر سعي داريم تا فردي مذهبي باشيم و از اين طريق به خدا برسيم باز هم بينتيجه خواهد بود. اما خداوند قادر بود به ما برسد. عيسي مسيح آمد تا ما مورد بخشش قرار گيريم و بتوانيم با خدا رابطه داشته باشيم. ما ميتوانيم با انجام اعمال نيك و تقلاهاي مذهبي تلاش كنيم تا به خدا برسيم، اما عيسي فرمود كه اينها هيچكدام كارساز نخواهد بود.

عيسي نه تنها فرمود: «هيچكس نزد پدر جز به وسيلة من نميآيد.» بلكه او همچنين گفت: «هر كه كلام مرا بشنود و به فرستندة من ايمان آورد، حيات جاوداني دارد و در داوري نميآيد، بلكه از موت تا به حيات منتقل گشته است.» اگر مردان ديگري نيز وجود داشتند كه خدا بودند، شايد راههاي ديگري نيز براي رسيدن به بهشت وجود ميداشت! اما من در عرصة تاريخ تنها عيسي را ميشناسم كه واجد چنين شرايطي است!

این صفحه را با دیگران تقسیم کنید
چطور میتوانیم با خداوند رابطه شخصی خود را آغاز نمائیم؟