بنابراين چرا اتفاقات بد رخ ميدهند؟

به نوشته: استيسي جيمز

بزرگترين سئوال در خصوص بلايا اين است كه «چرا خداوند مانع اين اتفاقات نميشود؟» اگر خدا واقعاً نيكويي مطلق و قدرت مطلق است چرا او هيچ كاري انجام نميدهد؟

اول از همه بايد بدانيم كه خدا بدي و زيان را نميآفريند؛ او اجازه ميدهد تا آن اتفاق بيفتد. وقتي كه در آغاز خدا جهان را آفريد، او همه چيز را خوب و نيك خلق كرد. او انسان را با آزادي انتخاب آفريد. اين شامل آزادي براي دست زدن به انتخابهاي درست و يا نادرست است. اغلب اوقات پيآمد انتخابهاي نادرست صدماتي است كه به خود و يا ديگران ميزنيم، و بعضي وقتها به ناحق قربانيان بيگناهي در اين بين صدمه ميبينند.

در دوران دانشكده به دليل حادثهاي كه هنگام شيرجه زدن برايم اتفاق افتاد فلج شدم. خدا مرا به درون آب هل نداد تا مرا مجازات كند، و يا لزوماً اين اتفاق نيفتاد تا خدا درسي به من بدهد. من خود اين انتخاب را كردم تا از روي شانههاي دوستم به داخل آب شيرجه بزنم. اگرچه حاصل اين انتخاب بسيار وحشتناك بود اما من جز خودم نميتوانم كسي را ملامت و سرزنش كنم. البته خدا ميتوانست در همه چيز مداخله كند و در خصوص زندگي ما همه چيز را كنترل نمايد... چه در خصوص اتفاقات خوب و چه اتفاقات بد... اما در اينصورت ما شبيه به روباتهايي ميشديم كه واقعاً آزاد نيستند. اگر خدا ميخواست حتي ميتوانست ما را به زور وادار سازد كه او را دوست داشته باشيم، اما عشقي كه با جبر و زور همراه باشد يك عشق واقعي نيست. خدا به ما اين آزادي را ميدهد كه به ميل خود يا او را انتخاب كنيم و يا انتخاب نكنيم، به ما اين آزادي را ميدهد كه زندگي كنيم و از زندگي لذت ببريم، و اين آزادي را به ما ميدهد كه دست به انتخابهاي درست و يا نادرست بزنيم. متاسفانه ما مجبور هستيم تا با نتايج و پيآمدهاي اعمال خود و ديگران روبرو شويم.

سي. اس. لوييس، نويسنده، اظهار كرد كه 80 درصد رنجهاي ما نتيجة شرارتهاي اخلاقي است كه بشر مرتكب ميشود. پس 20 درصد بقيه چه؟ بايد گفت چيزهايي وجود دارد كه ما تا زماني كه بر روي كرة زمين زندگي ميكنيم هيچوقت واقعاً نخواهيم فهميد.

ولي خبر خوشي وجود دارد. اول از همه اينكه خداي محبت، خداي عدالت نيز هست. براي همة كساني كه دست به انتخابهاي نادرست ميزنند، به قربانيان بيگناه آسيب ميرسانند و بدون هيچ مشكلي از مجازات ميگريزند روزي فرا خواهد رسيد كه نتيجة اعمال خود را خواهند ديد. خدا داور نهايي است و در موعد مقرر خدا همة انسانها را مطابق با اعمالشان قضاوت خواهد كرد. «و هيچ خلقت از نظر او مخفي نيست بلكه همه چيز در چشمان او كه كار ما با وي است، برهنه و منكشف ميباشد.» (عبرانيان 4 : 13)

ثانياً اغلب اوقات خداوند آزمايشات زندگي را جهت رسيدن به اهداف بهتر و عظيمتري به كار ميگيرد تا شخصيت ما را رشد و پرورش داده و از ما انسانهاي بهتري بسازد. بنابراين ما نيز توانايي آن را مييابيم تا به اشخاصي كه شرايط مشابهاي دارند كمك كنيم. من توانايي آن را يافتهام تا دست ياري به سوي دانشجوياني دراز كنم كه دچار معلوليت هستند (بعد از اينكه شخصيت من از خود خشنودي به غمخواري تغيير كرد!). آزمايشات زندگي ما را وادار ميسازد تا متوجه شويم كه در زندگي چه چيزي مهم است، و اغلب ما را به خدا نزديكتر ميسازد زماني كه هيچ چيز ديگري قادر نيست ما را به خدا نزديك كند.

ما به اهميت ايمان، محبت، توجه به ديگران و اهميت خانواده و دوستان پي ميبريم.

ثالثاً خدا راهي براي رهايي مهيا ساخته است. زماني فرا خواهد رسيد كه ديگر هيچ درد و رنجي وجود نخواهد داشت. در بهشت، انسانها از سعادتي لذت خواهند برد كه فراتر از تصور ما است. خدا مكاني را براي جلال ابدي آفريده است كه در آنجا گريه، درد، بيماري و مرگ وجود ندارد؛ جايي كه انسانها در شادي خدا تا ابد شريك و سهيم خواهند شد.

بالاخره خدا براي ما اهميت قائل است. خداوند هرگز وعده نداده است كه زندگي بدون مشكلات خواهد بود، اما او قول داده است تا در كنار انسانها باشد. عيسي خود محبت، غمخواري و اندوه را احساس كرد و همانند يك آهنربا به سوي كساني كه درد و رنج داشتند جذب ميشد. خدا در محبت خود مايل است تا ما با او رابطه داشته باشيم. «زيرا خدا جهان را اينقدر محبت نمود كه پسر يگانة خود را داد تا هر كه بر او ايمان آورد، هلاك نگردد بلكه حيات جاوداني يابد.» (يوحنا 3 : 16)

براي خواندن داستان استيسي به وب سايت او مراجعه كنيد. www.walkingvictorious.com

این صفحه را با دیگران تقسیم کنید
چطور میتوانیم با خداوند رابطه شخصی خود را آغاز نمائیم؟